Met de auto de fiets naar Seraucourt le Grand gebracht
Teruggereden naar de camping in Saint Quentin
Van Saint Quentin naar Seraucourt le Grand gelopen
Terug gefietst naar de camping in Saint Quentin
Dit keer maar een klein verhaaltje. Ik ben moe!
Ik ben vanmorgen lekker vroeg begonnen, om kwart over 8 zat ik al in de auto om de fiets naar het eindpunt van de wandeling te brengen.
Het was warm vandaag. De weerberichten voor morgen en maandag zijn goed. Het wordt koeler, maar de regenverwachting is weg!
De wandeling was saai. Eerst 2 uur puur door de stad. Het werd ook al etenstijd. Gelukkig zag ik dat de route langs een kanaal liep. Daar zag ik een aardig plekje waar ik rustig kon zitten eten.
Even een klein detail wat vaak voorkomt, maar doorgaans niet vermeld wordt. Nadat ik een grote boodschap gedaan heb, en ik ga wandelen, dan komt er altijd nog een flinter poep tussen de billen. Die moet ik wegvegen, want anders gaat het irriteren. Dat heb ik hier voor het eten gedaan. Niemand te zien. Hoewel, er kwam vrij snel na de daad een fietser langs. En een man met hond, maar die kon echt niets gezien hebben van mijn poetsen, want was al aan het eten. Man, keek echt duidelijk de andere kant op toen hij dichtbij kwam. Later toen hij terug liep van z'n duidelijk meerdere keer daagse wandeling om de oude stramme hond uit te laten, begon hij al van verre duidelijk weg te kijken. Wat denkt zo'n vent als er een zwerver langs de kant op een stoeltje zit te eten. Mag niet met vreemden praten? Maar dit soort negeren is echt absurd! Gelukkig kwam er later een jonge vrouw langs van een jaar of 30 met bagage, en die groette echt luidruchtig! Een goede compensatie van de man met hond.....
De verdere route liep alsmaar langs dat kanaal. Tussen hoge bomen door. Het water werd door rechte ijzeren platen tegen gehouden. Saai. Hoe kunnen de amfibieen en watervogels uit het water komen?? Erin is makkelijk, maar eruit komen ze nooit! Het was ook snikheet.
Ik heb ooit in Marokko gereedschap geruild tegen fraaie stenen en fossielen.
Daar zit ook een mooie schelp bij, die lijkt wel op deze schelp die op de weg in Saint Quentin ligt ingemetseld.
Ik heb wel zin om een gaatje te boren in mijn schelp, zodat ik hem tijdens mijn wandelingen kan dragen, als een echte pelgrim...
Aan het eind van de wandeling was ik blij dat het erop zat, ik was echt moe. Heb evenveel gelopen als de eerste dag. Toen sloot de dag heerlijk af. Maar deze tweede dag niet. Het rare is wel dat het fietsen daarna dan pure ontspanning is...
Ook het is warm vandaag, en als de zon op de tent schijnt, dan wordt die echt heet. Het lijkt erop dat de instraling niet door het doek tegengehouden worden.
Morgen hak ik een twintig km etappe in tweeën.
13.45 lunch-plek