Met de auto Saint Quentin - Chiry Ourscamp, fiets geparkeerd.
Teruggereden naar Noyon, auto geparkeerd.
Het was al over elven eer ik met lopen begon. Kwam om kwart voor 3 aan in Chiry Ourscamp.
Daar op de fiets naar de auto.
Om kwart voor 4 was ik weer "thuis", op mijn appartement in Saint Quentin.
Het was mijn bedoeling om de auto auto bij de kathedraal van Noyon neer te zetten, plaats genoeg.
Maar je kon er niet komen want er was markt, zaterdag.
Dus heb ik een andere plek moeten zoeken.
Met het wandelen heb ik die GPS, die registreert waar je bent, zo heb ik op de terugweg de auto weer kunnen vinden.
In Chiry Ourscamp, het dorpje waar mijn dagwandeling eindigde, liep het pad niet door het dorp, maar erlangs over een oude weg langs het kasteel. De hoofdweg liep door het centrum van het dorp, dus ik moest ter plekke bekijken hoe ik de fiets kon terugvinden die ik bij de hoofdweg heb neergezet..
Hier is het 's morgens koud. leren jackie aan.
Gisteren nog met sjaal. Vandaag zonder.
Gisteren veel wind. Vandaag weinig, na een pauze jackie over de rugzak.
De routes zijn in zoverre prima, dat ze meestal niet langs doorgaande wegen gaan.
Vaak wel verhard, of met grind.
Bijvoorbeeld, dan gaat de weg tussen twee grote huizen door, daar ineens een groot ijzeren kruis.
En een oude weg met bomen, dan houden ineens die bomen op en gaat het pad door het gras, je ziet het haast niet.
Moet je nog goed oppassen, want soms zit loopt ineens een greppel over de weg, nauwelijks te zien.
Als je ineens een stuk dieper stapt, is dat een klap voor je rug.
Dus je moet dan echt goed uitkijken waar je loopt.
Tijdens de tocht van vandaag waren er veel borden met info over het einde en verloop van de Grote Oorlog.
Hier was blijkbaar een lange tijd het front van 14 18!
En dan hier in Sint Kwintens wordt het einde van 39 45 gevierd.
't Is wat al deze oorlogen die vele dode mannen opbrachten.
Vandaag toch wat meegemaakt hoor.
Liep over zo’n holle weg, vloog er een grote vogel verschrikt weg.
Een witachtige vleugelslag, en zeker 1 meter breed.
Een stuk verder schrok een vos die me opeens zag, terwijl hij een vogel zat op te peuzelen. Er waren alleen wat veren, niet genoeg om een foto te nemen. Het gebeurde op zo’n kruising van 4 onverharde wegen en 1 verhard waar een kruisbeeld staat.
Vele van dit soort kruisbeelden, alsof de routemakers ze opgezocht hebben. Soms is er alleen nog maar een sokkel. Statief met kruisbeeld verdwenen. Verroest? Gestolen? Vreemd, maar de oudste kruisen staan langs onverharde wegen. Die grote, en goed onderhouden staan langs drukke asfaltwegen...
En op zeker moment werd er veel geschoten. Dacht dat ze wel erg veel wild op de korrel namen, maar achteraf bleek dat er een schietclub is het bos zat. Trouwens, het was niet in de buurt van de vogel of de vos!
Ik voel me zwak. Gisteren was ik om deze tijd gewoon fit.
Nu, ik voel me moe! Heb al veel geslapen.
Had maar ca 7 km gepland, en dat was voldoende.
Kon tot het einde vrolijk doorstappen, maar nu; moe.
Conclusie[ inderdaad twee dagen lopen 1 dag rust nemen.
Dat is op het ogenblik blijkbaar het maximum.
Help je me daaraan herinneren?
Tot zover mijn mijmeringen.
Morgen op weg naar huis.
Zal wel voor het avondeten thuis komen.
Krijg ik misschien een heerlijke warme maaltijd.
Wat anders dan iedere dag een magnetron maaltijd.
Trouwens, op de volgende reis moet ik een broodrooster meenemen..... Het Franse brood smaakt na 1 dag geroosterd veel lekkerder.
Ik ben nu wel moe, maar toch heb ik vandaag weer genoten van de wandeling.
Vanmorgen nog naar de mis geweest, in de basiliek van Saint Quentin.
Boeltje inpakken, en om 13.50 huiswaarts gereden.
Om 18.35 reed ik onze garage in, perfecte timing!
Nog even m’n laatste berichtje vanuit Saint Quentin. Jemig, die mis duurde 1,5 uur!! St Quentin: ik heb van de laatste mis een opname gemaakt in de kerk, terwijl je de kerkklokken hoort luiden; en aan het einde het orgel. Maar de geluidskwaliteit houdt niet over...
Het was tamelijk druk in de kerk, met gelovigen die gingen knielen en staan. van de anderhalf uur hebben we een uur gestaan. Maar ik kreeg buikpijn, dus ik ben op het einde als een oude man gaan zitten.
De kerkgangers groeten elkaar en geven elkaar de hand, maar omdat ik wat afgezonderd zat, werd ik op afstand met een knikje toegeknikt.
Er waren jonge meisjes die met een collectebus rondgingen, en op het einde stonden zij bij de uitgang mensen een soort reclame in de hand te drukken, omdat er volgende week een congres is, of we willen sponseren.
Ik had mijn pelgrimskaart bij me, en het meisje zei, oh wat leuk vous êtes un pèlerin, die had onmiddellijk door dat ik een pelgrim was.
Bij de uitgang stonden 2 prelaten de mensen aan te kijken, en sommigen te begroeten.
En die ene keek mij aan en keek gelijk weer weg.
Hij zag duidelijk dat ik niet een gelovige kerkganger was, maar een pelgrim.
Nergens heb ik stempeltjes gehaald.
Maar nu gegeten en ingepakt. En nog een berichtje naar de verhuurder dat ik al weg ben en dat de sleutel in het kluisje zit.
Kathedraal in St. Quentin: klokken en orgel
Mijn bedoeling was om dit seizoen tot Parijs te komen.
Maar dat gaat niet lukken.
Besluit is genomen:
voorlopig stop ik een tijdje met pelgrimeren.
Reden 1: De overnachtingsplekken voor mij zijn duur.
Vanwege mijn strenge dieet en mijn nachtelijke maaltijd is het eigenlijk onmogelijk om bij mensen thuis te overnachten, zoals veel pelgrims wel kunnen.
Dus ben ik afhankelijk van ofwel campings ofwel hotels/huisjes via booking punt com en dergelijke.
Hotels zijn tegenwoordig schrikbarend duur.
En de campings zijn na september overwegend dicht.
Reden 2: Ik kan nog maar 10 km per dag lopen, dat schiet niet op. .
Is ook nauwelijks nog te organiseren..
Maar inmiddels is gebleken dat dit een medische achtergrond heeft..
Er wordt nu onderzocht wat er precies aan de hand is..
En of er een remedie te verzinnen is zodat ik weer conditie kan opbouwen.
Ik blijf thuis nog wel regelmatig wandelen.
En hopelijk ben ik in het voorjaar, als ook de campings weer open zijn, voldoende aangesterkt om verder op weg te gaan naar Santiago!
Op mijn manier...