Vroeg weggaan lukt steeds goed zeg. Om half 9 in de auto om in Noyon de fiets neer te zetten.
Terug naar Guiscard om daar de auto te parkeren.
Om 10 over 10 aan de wandel, van Guiscard - Noyon.
Als altijd weer teruggefietst naar de auto, fiets inladen en terug naar Saint Quentin.
Ik heb weinig foto's gemaakt, er is niet zoveel te zien.
Je hebt ofwel kaal veld.
Of veld met een groene gloed, kennelijk al de wintertarwe.
Of een bietenveld.
Of een aardappelveld, wel geklapt maar niet gerooid.
Of een maïsveld dat nog geoogst moet worden.
Moet je voorstellen, die velden zijn enorm groot, dus je loopt een hele tijd langs dat kale veld.
Of een hele tijd langs die groene gloed ect.
Op de eerste dag was het maisveld wel lekker, want het waaide nogal, en de hoge mais ving de wind wat op. De laatste dagen was het wat meer glooiend, en waren de velden wat kleiner. Dan heb je meer afwisseling.
Soms een bocht in de weg, geeft ook afwisseling.
Weinig dorpen. De route loopt meestal niet door, maar langs de dorpen.
Diepe weg, zie je nog niks.
Of hagen langs de weg, zie je ook niks.
Heerlijk dat klagen. Eerst over de wijde blijk, dan over het gebrek aan uitzicht...
Ik vind het vreemd dat er zo weinig gewerkt wordt op de velden.
Heel veel aardappelen moeten de grond uit.
Heel veel maïs moet gehakseld worden.
Heel veel velden moeten geploegd, en ingezaaid worden.
Vandaag opgeschrikt wild gezien.
Links uit de bosjes komt hevig protesterend een fazantman aangesneld.
Hij vliegt over de weg het kale veld in. Goh wat kunnen die vogels snel lopen zeg.
En aan het einde: daar kijkt hij om, en staatie stil.
Om zo’n fazant te raken tijdens z’n vlucht lijkt me moeilijk, maar op het moment dat hij even stilstaat....
Paf, fazant op het menu...
Aan het eind van de wandeling op bezoek bij de kathedraal van Noyon.
Terwijl er net een begrafenis zou beginnen.
Bij de hoofdpoort stond een pater, hij keek me aan, wilde wat zeggen, en maar keek toen weg
Kortom, de pater liet me toch maar naar binnen gaan.
Als hij me zou aanspreken, zou hij mijn eventuele vragen moeten beantwoorden, immers ik ben een pelgrim.
En dan zou de boel in het honderd lopen.
Want even later liepen 4 dragers met de kist op de schouder achter de pater aan.
Daarachter de hele goegemeente, waarvan de jongste misschien 40 jaar was....
Hoofdpoort ging dicht.
De koster ging aan de zijkant het klooster in.
Hem had ik de stempel kunnen vragen, maar dat bedacht ik te laat.
Zag een bordje dat je tijdens uitvaarten helemaal niet aanwezig mag zijn.
Hoofdingang dicht. Waar kan ik er nu uit?
Eén van de baardragers zag me zoeken en wees me de Sortie.
Morgen nog 7,5 km, en dan einde deze episode.
Zondag eens zien of ik nog een eucharistie ga bijwonen, en dan naar huis.
Uhh, misschien blijf ik ook nog effe zien wat voor bevrijdingsfeesten ze hier vieren.
Trouwens, er staat in Saint Quentin een standbeeld van de Belgische koning Albert de Eerste.
Thuisgekomen even opgezocht: Het monument is in 1937 opgericht.
Als dank aan het Belgische volk voor de gastvrije ontvangst van de vluchtelingen uit het departement Aisne tijdens de Eerste Wereldoorlog.
En als dank voor de toezegging van Arbert I om Frankrijk te steunen in de strijd.
